Vandaag was ik weer aanwezig op de VNSG dagen, om precies te zijn Connect To Innovate. Het beloofde een mooie dag te zijn met onder andere een spectaculaire opening, de samenwerking tussen Apple en SAP, Akzo Nobel Volvo Ocean Race, Tony’s Chocolonely en Max Caldas (bondscoach hockey heren). Met name die laatste 2 hebben indruk op mij gemaakt en schrijf ik over in dit blog.

Tony’s Chocolonely Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ook ik sprak het altijd uit als Tony Choconely, totdat Ynzo vertelde dat ik niet de enige was die dat dacht maar dat het een combinatie is van Tony, Choco en Lonely! En nu ik thuiskom zie ik het ineens en blijft het nog steeds een leuke spraakverwarring. Met name de gehele filosofie die Ynzo vertelde sprak me zo aan. De ambitie om de gehele cacao industrie slaafvrij te maken. Aangrijpende beelden van jongens die verplicht werken in de cacaoplantages, gedwongen en verlaten van alles en iedereen. Ynzo zei het zo mooi maar aangrijpend dat die jongens hun jeugd is afgenomen tussen hun 10de en 17de jaar, maar dat daarbij ook hun toekomst is afgenomen. Werken in de plantages levert zo schrikbarend weinig op dat er nooit een uitzicht is op beter. Ynzo vertelde over zijn 2 kinderen die hun geluk niet op kunnen als ze een stuk chocolade krijgen. Maar dat 11 uur verderop er ook kinderen zijn van dezelfde leeftijd die leven in de meest grote tegenstelling die je je maar kan voorstellen. Kun je je dat eigenlijk wel voorstellen? De prijzen die gehanteerd worden zijn zo beneden alle pijl dat ik direct de beslissing nam nooit meer een chocoladereep te kopen die niet van Tony is. Waarom? Omdat ik het gevoel heb dat ik direct iets goeds doe als ik een reep van Tony koop. Dat Tony er ook geld aan verdient, dat is evident. Maar ik betaal liever iemand met een gezamenlijke passie of geloof dan iemand die nergens in gelooft. Dat je als bedrijf een dusdanige missie hebt kwam binnen. Hoe dat in een bedrijf dan tot uiting komt was een kern die ik ook in Lean terugzie. Bel je naar Tony’s dan krijg je gewoon een mens aan de telefoon, doorloop je niet een keuzemenu van 10 opties. Als de telefoon niet opgenomen wordt binnen 3 keer dan gaat er in het hele bedrijf de telefoon. Zij geloven dat als jij de moeite neemt als consument om hen te bellen, dan moeten zij de moeite nemen om je te woord te staan. Ongeacht wie of wat je bent. Voor wie zijn die keuzemenu’s nou eigenlijk handig? Wees bereikbaar en beschikbaar, schreef ik al eens eerder. Marktonderzoeken zijn ze niet zo van, gewoon doen. Ynzo vertelde ook nog over geld. Geld lijkt wel een doel te zijn geworden zei hij. Maar in de Dikke van Dale staat nog steeds dat het een betaalmiddel is. Waarom toch. Bijzonder!

Max Caldas Laat ik nou net het boek van Marc Lammers gelezen hebben. Leuk om dan de overeenkomsten en verschillen te zien. Max vertelde mooi over hoe je een team dient te ondersteunen als coach. Zij moeten het spel spelen, jij zit maar op een lekkere leren stoel aan de zijkant. Ze moeten snappen en geloven waarom ze doen wat ze doen en wat hun doel is. Een coach, zeker iemand als hij, heeft de macht om een team samen te stellen. Hij vertelde dat hij een soort Sinterklaas is. Hij mag spelers bellen en zeggen dat ze in de selectie zitten. Hij vertelde ook dat hij een dienend leider moet zijn, faciliterend leiderschap binnen Lean als je het mij vraagt. Maar ik vraag me tegelijk ook kritisch af; “Maakt een coach een team, of maakt een team een team?” Daar ga ik nog eens over nadenken en kom ik vast op terug. De eerste vraag die hij stelt als je de kamer in loopt met de overige spelers is: “Wat kom je brengen?” en niet wat kom je halen. Wat ik een mooie uitspraak vond was dat goed genoeg zijn niet voldoende is, je moet relevant zijn. Een team van 11 Messi’s is nog geen winnend team! Hij stuurt zijn team verder op performance en niet op winst/verlies. Hoe functioneert het team, wat kan hij daaraan doen, wat kan hij voor hen betekenen. Elke keer maar weer dat dienend leiderschap, mensen ondersteunen en specifiek de professional het werk laten doen. Ik vond het inspirerend en leerzaam. Een man met passie en een doel. Zeker de moeite waard als je een keer naar hem kan/mag luisteren.

Ook heb ik nog bij de Volvo Ocean Race presentatie gezeten. Prachtig om te zien dat die mensen een passie hebben die ze navolgen. Een reis van 9 maanden. Elke dag 4 uur op en 4 uur af en dat 24 uur lang. Meten hoe je als mens functioneert want de boot moet voldoen aan strengen eisen dus daar ga je het verschil niet maken. En dan ineens bedenk ik me: “We leggen als organisaties zoveel data vast over werkorders, planningen, locaties en andere transactionele data. Hoe zit dat dan met de data van de mens die je nodig hebt in dat proces?”. Als voorbeeld haalde de presentator aan dat je wel perfect een werkorder klaar kan zetten in een systeem maar wat nou als de chauffeur van een mijntruck oververmoeid is omdat hij te veel werkt en hij een ongeluk veroorzaakt. Hoe gaan we, los van de privacy, om met de mens in het verhaal. Bij Toyota is dat ‘Respect for People’ en dat is alles wat je moet hebben. Without People No Profit!

Tot slot nog een stukje over Deepak Krishnamurthy, Chief Strategy Officer & Executive Vice President at SAP (hoe vertel je dat op een verjaardag?). Die liet een plaatje zien dat een Intelligente Enterprise zijn medewerkers meer en meer de mogelijkheid (empowerment) geeft om zich te focussen op de high-value tasks. De dingen die ertoe doen zeg maar, de dingen die waarde toevoegen voor de klant als ik hem dan weer even op Lean leg. Sinds 1960 is de automatisering gegroeid, de repeterende taken verminderd en de waarde toevoegende taken gegroeid. Mede door de digitale transformatie en nu de intelligente enterprises. Fascinerend dat we weer doen waar we voor naar kantoor komen. Automatisering hand in hand met waarde toevoegende werkzaamheden. Prachtig!